محمدرضا صدرمغانی

بسم الله الرحمن الرحیم

« و لا تحسبنّ الّذین قتلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم یرزقون »

پدر و مادر عزیز، امیدوارم که مرا حلال این راه کرده باشید. من چیزي ندارم که وصیت کنم و مانند وصیت هاي پدران ما، مال هاي خود را بین اقوام تقسیم کنم. من هر چه دارم از آن پدر و مادرم است و من تاکنون نتوانسته ام پولی جمع کنم و با آن خانه  اي بسازم، تا کودکان بی سرپرست و یتیم را در آن جمع کنم. من خیلی بد بودم، من خیلی خسیس بودم، من خیلی تنبل بودم که نتوانستم پناهگاهی براي یتیمان بسازم. من خیلی بی ایمان بودم که نتوانستم نمازهاي قضا شده را جبران کنم. من خیلی بی سلاح بودم که نتوانستم جلوي نفسم را بگیرم. نمی دانم که در آن دنیا چه بکنم، گرفتارم، ذلیلم، بیچاره ام. کودك  سرگردانم؟ نمی دانم ولی همین را می دانم که من از خدا بودم و به سوي خدا بازگشتم  « الیه راجعون»  و من همین را می دانم و در آن دنیا جانم و خونم گواه من هستند و پوست و استخوان من وکیل هستند، براي من در آن دنیا. پس پدر و مادر شما کارهاي شایسته انجام دهید که مثل من در این دم آخر گرفتار نشوید.

« والسلام علی من اتّبع الهدي »

محمدرضا صدرمغانی