محمدرضا جمعه دوست

بسم الله علی الاول و الاخر

چون رهبر و امام ما خمینی از اول ابتدا راه جدش امام حسین را پیش گرفته بوده و گرفته است و ما هم از اول عمرمان در پاي منبرهاي امام حسین بزرگ شدیم و روحانیون براي ما گفتند و ما یاد گرفتیم از امامانمان و رهبرانمان که باید راه آنها را ادامه بدهیم. ما در این زمان براي ادامۀ زندگی چه دنیوي وچه اخروي دو راه بیشتر نداریم، یا باید به کشاورزي رجوع کنیم براي حل مشکلات مملکتمان، چون اسلامیست و ما هم مسلمان و شیعه هستیم، باید یکی از این دو راه را انتخاب کنیم. بدون مسئولیت نمیتوان بود. فرد فرد ما مسئول هستیم و یک راه دیگر هم آمدن به جبهه ها است که با دشمنان جمهوري اسلامی باید جنگید چون آنها تاب تحمل عدل و عدالت حکم و قانون اسلام را ندارند.

اما چند کلمه براي خانواده ام.

از خداوند میخواهم به همۀ شما صبر جلیل عطا بفرماید و من از همۀ شماها یکایکتان راضی هستم. در حق پدر و مادرم از خداوند میخواهم که آنها را به امام حسین ببخشاید و هر دوست و آشنایی را که من میشناسم و آنها من را میشناسند بخشیده ام و مرا ببخشایند و خدا هم ببخشاید همگیمان را. همسر عزیزم، تو را هم بخشیده و از تو راضی هستم. از خدا میخواهم از تو راضی باشد به شرط اینکه نماز و اهمیت نمازت را زیادتر کنی و از همۀ دوستان و آشنایان، پدرم، مادرم، همه و همه،

همسرم حلالیت بطلب به هر شکل شده. و موتور سیکلت و چرخ چاه و وسایل دیگر مثل دول(سطلی بوده که هنگام حفر چاه با آن خاک را بالا می کشیدند) و کلنگ و ریسمان را براي سه ماه روزه قضایی و 3 سال نماز قضایی. اگر کم آمد، کمی هم پول از مال بردار و خرج کن براي این کارها. [ناخوانا]

و خانه و زمین و اساس(منظور اثاثیه است) خانه را تقسیم کن بر وام قرض الحسنه و 2 هزار تومان حق مظالم  و ده هزار تومان مهریۀ خودت و براي خرجم هم پنج هزار تومان بس هست. بقیه اش مال فرزندانم. دیگر عرضی نیست.

خدا نگهدارتان.