مرتضی مسعودی

بسم الله الرحمن الرحیم

« و لا تقولوا لمن یقتل فی سبیل الله اموات بل احیاء ولکن لا تشعرون »

«کسی [را] که در راه خدا کشته شده مرده مپندارید بلکه او زنده است ولیکن شما این حقیقت را در نخواهید یافت »

ما از خداییم و بازگشتمان به سوي خداست. خدایی که در راهش حسینها جان دادند و چه خوش گوار است جان دادن با نوشیدن شربت شهادت. من منتظر آن لحظه ام،لحظه اي که خدا ما را به سوي خود فرا خواند و من همچون یاران حسین (ع) در صحراي کربلا جان به جان آفرین تسلیم کنم .

مگر ما نمی گفتیم که « کاش بودیم در زمان حسین بن علی و در رکابش شمشیر می زدیم »

حالا هم این لطف و این نعمت جهاد را خدا نصیب ملت قهرمان قرار داده و حالا وقت، وقت امتحان است  .

حالا باید در رکاب پیغمبر( ص) جنگید. در رکاب علی( ع) و در رکاب حسین بن علی(ع) جنگید چون خواسته آنها هم جز پایداري اسلام هیچ نبود و ما هم خواسته آنها را اجابت می کنیم.

مادر و پدر، از مرگ من گریه و فغان نکنید و صبر را پیشه خود سازید. خواهر و برادرم، ادامه راهم را از شما خواهانم. از فامیل و دوستان حلالیت بطلبید. امام را تنها نگذارید و دعاي خیرتان را بدرقه راهش سازید. جبهه را خالی نگذارید و تا پیروزي حق علیه باطل و به ضلالت کشاندن دشمن از پاي نایستید. باشد که خدا همیشه یاورتان باشد.

حق همیشه پیروز است و باطل نابود، این وعده ای که خدا داده و خداوند دانا و توانا به هر کاري است